Συνέντευξη της Μαρίας Σαρλέ

//Συνέντευξη της Μαρίας Σαρλέ

Συνέντευξη της Μαρίας Σαρλέ στις Αντιγόνη Τσεγγελή και Παναγιώτα Πολυχρόνη-Giannino

Κατά τη γνώμη σας, υπάρχει κάποιο “μυστικό” για να ασκήσει κάποιος το Σιάτσου; Χρειάζεται  κάποια ιδιαίτερη ικανότητα ή όλα μαθαίνονται;

Μαρία Σαρλέ

Μαρία Σαρλέ

Πρώτα από όλα χρειάζεται η εσωτερική ώθηση να θέλουμε να ανακουφίζουμε τον πάσχοντα, να δούμε το Σιάτσου όχι σαν επάγγελμα αλλά σαν λειτούργημα. Όταν έχουμε αυτή την εσωτερική στάση, οι πόρτες της απαραίτητης μάθησης ανοίγονται και οι γνώσεις μάς έρχονται βήμα-βήμα. Θα έλεγα ότι το “μυστικό” είναι η αγάπη σε συνδυασμό με την γνώση. Το καλυτερεύουμε  μια ολόκληρη ζωή και δεν έχει τέλος. Είδα στους μαθητές μου άτομα για τους οποίους δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα γίνουν ‘θεραπευτές’. Όμως μετά από 3 χρόνια άσκηση, είχαν απόκτησει αυτό το ‘κάτι’ που τους έλλειπε στην αρχή. Άλλοι το έχουν από την αρχή σαν να είναι γεννημένοι με το χάρισμα της θεραπείας. Αλλά και για αυτούς χρειάζεται μια συνεχής μάθηση για να βελτιώσουν τις ικανότητες τους. Και όταν λέω μάθηση, αυτό σημαίνει και τεχνικές και εσωτερική εξέλιξη.

Κατά τη γνώμη σας, όταν κάνουμε Σιάτσου, τι κάνουμε;

Η εφαρμογή του Σιάτσου έχει πολλά επίπεδα. Το πρώτο είναι πλήρως τεχνικό αλλά μπορούμε να φτάσουμε — μέσω της τεχνικής — σε μια ενότητα με τον ασθενή όπου χανόμαστε μαζί μέσα στο Υπέρτατο Φως και αφήνουμε το Φως να κάνει το θεραπευτικό του έργο.  Με άλλα λόγια: όταν δεν κάνουμε πια τίποτα, τότε γίνονται τα πάντα.  Αυτό εννοώ όταν λέω ότι η θεραπεία είναι μια τέχνη πέρα από την τεχνική.

Μέσα από την προσωπική σας πορεία, ποια είναι η συμβουλή που θα δίνατε σε όλους τους επαγγελματίες που ασκούν το Σιάτσου;

Μια αδιάκοπη προσωπική εσωτερική εξέλιξη και μια συνεχής μελέτη για να αποκτήσουμε όλο και περισσότερες γνώσεις.

Έχετε πολλές φορές αναφέρει την σημασία της επιμόρφωσης…μιλήστε μας για αυτό.

Έδινα πάντα αυτή την εικόνα για να το καταλάβουμε: Όταν θέλουμε να ζεστάνουμε ένα δωμάτιο, χρειαζόμαστε και μια σόμπα και το ρεύμα. Η σόμπα είναι το σύνολο των γνώσεων μας  και το ρεύμα είναι η εσωτερική μας δύναμη της αγάπης. Χρειάζονται και τα δυο.

Πώς βλέπετε το μέλλον στις Συμπληρωματικές και Εναλλακτικές Αγωγές Υγείας στην Ευρώπη;

Νομίζω ότι προχώρησε αρκετά τα τελευταία χρόνια και δεν βλέπω λόγο να μην καλυτερεύσει περισσότερο. Όλο και περισσότεροι γιατροί πιστεύουν στην συνεργασία με την εναλλακτική ιατρική. Και η Ελλάδα, επίκεντρο της ομοιοπαθητικής με ζεστή καρδιά, σίγουρα μας δίνει καλές ελπίδες για το μέλλον.

Πόσο δύσκολο ήταν να ασκήσετε το Σιάτσου όταν ήρθατε στην Ελλάδα το 1976?

Είχα τη μεγάλη τύχη να συναντήσω τον αείμνηστο γιατρό Σπύρο Γαρζώνη, έναν από τους 3 πρώτους ομοιοπαθητικούς γιατρούς στην Ελλάδα. Κατάλαβε αμέσως την δουλειά μου. Εν τούτοις με δοκίμασε πρώτα επί 2 μήνες και μετά από την έγκρισή του, μου έστειλε χωρίς δισταγμό τους ασθενείς του. Αυτό ήταν η αρχή της απόκτησης γνωριμίας στην Αθήνα. Εκείνος ήταν που μου είπε να γράψω το βιβλίο μου «ΣΙΑΤΣΟΥ φιλοσοφία και πράξη». Εκείνος με έσπρωξε να κάνω την πρώτη μου διάλεξη στα Ελληνικά * και πάλι εκείνος μου έδωσε την ιδέα να μεταδίδω την τεχνική. Αν το Σιάτσου ξεκίνησε από τότε να γίνει γνωστό, το οφείλουμε σε εκείνον και στον Υπέρτατο που έκανε αυτή την συνάντηση και συνεργασία δυνατή.

Κατά την διάρκεια της θεραπευτικής σας εργασίας ποιο ήταν εκείνο το κύριο συστατικό που σας έδινε δύναμη να συνεχίζετε το έργο σας?

Η αγάπη και η πίστη. Η δουλειά μου ήταν η ζωή μου και η ζωή μου ήταν η δουλειά μου. Μια εσωτερική δύναμη με κράτησε όρθια και με οδήγησε όλα αυτά τα χρόνια.  H μια πόρτα άνοιξε μετά από την άλλη και το μόνο που έκανα ήταν να προχωρήσω ανάλογα με τις οδηγίες που μου δόθηκαν, μαζί με την βοήθεια πολλών ανθρώπων που βρήκα στον δρόμο μου. Ετσι έμαθα να ανακαλύπτω και τον Θεό μέσα στους ανθρώπους.

Πώς η Τέχνη του Αγγίγματος μπορεί να εξελίξει την άσκηση του Σιάτσου;

Ο αείμνηστος Γιατρός Σπύρος Γαρζώνης, ήταν πάνω από όλα ‘Ανθρωπος. Μια μέρα τον ρώτησε μία ασθενής:  «Γιατρέ τι είναι η ειδικότητά σας»; Και ο γιατρός απάντησε: «κυρία, η ειδικότητά μου είναι να μην έχω ειδικότητα, είμαι απλώς ένας άνθρωπος που προσπαθεί να βοηθήσει τον συνάνθρωπό του». Εκεί ήταν όλο το  Μεγαλείο   του.   Μέσα   σε   αυτή   την   απλότητα,   αυτός   ο   μεγάλος   μου δάσκαλος και ‘Ελληνας πατέρας μου, έκανε θαύματα. Χάρη σε εκείνον έζησα μια μέρα μία συγκλονιστική εμπειρία. Μου έστειλε μια γυναίκα με τα εξής λόγια: «Ακουσε Μαρία, ξέρω ότι αυτή την στιγμή έχεις  χρόνο,  θα  σου  στείλω μια  πελάτισσα,  δεν θα   της πάρεις  πολλά χρήματα, γιατί είναι φτωχή. Δεν έχει ευχάριστο χαρακτήρα, αλλά τι να κάνουμε, πρέπει να την βοηθήσουμε». Όντως ευχάριστη δεν ήτανε, κάθε εβδομάδα που ερχότανε μου διηγιόταν πάντα την   ίδια   ιστορία   της   ζωής   της,   γεμάτη   πίκρα   και   λύπη.     Με   δυσκολία   την κρατούσα μία ώρα και πάντα χαιρόμουνα όταν τελείωνε η θεραπεία. Φτάσαμε Πάσχα, είχα πάρει απόφαση να περάσω αυτές τις ημέρες με  πλήρη  νηστεία, μακριά από τον κόσμο. Η νηστεία αυτή κράτησε 5 ημέρες και την έκτη ημέρα την τρίτη μετά το Πάσχα αρχίζω την δουλειά μου. Η πρώτη μου πελάτισσα ήταν αυτή η γυναίκα που μου είχε στείλει ο γιατρός και βέβαια όπως πάντα μου είπε την ίδια ιστορία.

Αλλά χωρίς εκείνη να καταλάβει τίποτα, έζησα ξαφνικά μια μοναδική εμπειρία. Την  ώρα του αγγίγματος, διαπίστωσα, ότι δεν αγγίζω μόνο ένα σώμα αλλά μία ψυχή  και τον Θεό τον Ίδιο.  Η εμπειρία ήταν εντελώς απρόοπτη και πάρα πολύ ισχυρή. Άρχισα να κλαίω με λυγμούς και δάκρυα και μη ξέροντας τι να κάνω μ’αυτή την   ενέργεια   άρχισα   να   το   εκφράζω   γράφοντας   ένα   ελληνικό   ποίημα, συνεχίζοντας όσο μπορούσα ταυτόχρονα την εργασία μου. Το πιο απίστευτο είναι ότι η γυναίκα   ξαπλωμένη   μπρούμυτα   δεν   είχε   καταλάβει   τίποτα   και   συνέχισε   την εβδομαδιαία της ιστορία χωρίς καμία αλλαγή. Σε   μένα   όμως   από   τότε     άλλαξε   πολύ   βαθιά   ένα   κομμάτι,   το   κομμάτι   του σεβασμού προς τον πλησίον.

Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό ο θεραπευτής να δουλεύει συνεχώς αυτό το βαθύτερο κομμάτι μέσα του.

Έχετε ονομάσει την εξέλιξη της προσωπικής σας πορείας στο Σιάτσου, συνθέτοντας 2 λέξεις : ΑΓΑΠΗ+ΣΙΑΤΣΟΥ=ΑΓΑΤΣΟΥ .Τώρα που ζείτε μια ήσυχη ζωή στο Βέλγιο, τι σκέφτεστε για όλη αυτή την πορεία ζωής και προσφοράς στον άνθρωπο;

Πριν φύγω για το Βέλγιο πήρα το μήνυμα ότι έκανα αυτό που έπρεπε για την Ελλάδα και ότι τώρα μπορώ να ξεκουραστώ. Ζω μια απέραντη ευγνωμοσύνη για όλα τα χρόνια που το Σύμπαν με υποστήριξε για να προσφέρω με τις καλύτερες συνθήκες. Ευχαριστώ όλους τους  Έλληνες  φίλους και φίλες μου που με βοήθησαν, τους ασθενείς που μ’ εμπιστεύθηκαν, τους μαθητές και μαθήτριες που με κατάλαβαν και την Ελλάδα ολόκληρη που με γέμισε με το φως της αγάπης της και την ζεστασιά της καρδιάς της. Τώρα ζω μια ήσυχη εποχή μαζί με τον πρώτο μου έρωτα. Ξαναβρεθήκαμε μετά από 47 χρόνια και παντρευτήκαμε. Είναι σαν ένα παραμυθένιο τέλος και ταυτόχρονα η αρχή μιας καινούργιας εμπειρίας αγάπης.

2018-06-25T14:37:18+00:00