Συνέντευξη του Frans Copers στον Ivan Bel

//Συνέντευξη του Frans Copers στον Ivan Bel

Οι μεγάλοι δάσκαλοι:
Ο Frans Copers, μάστερ του Σιάτσου και του Seiki Soho

Frans Copers

Frans Copers

Frans Copers είναι μια σημαντικότατη προσωπικότητα του ευρωπαϊκού Σιάτσου. Πρωτοπόρος του Σιάτσου στο Βέλγιο, υπήρξε για 20 χρόνια πρόεδρος της Βέλγικης Ομοσπονδίας Σιάτσου, και για 8 χρόνια της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Σιάτσου (ESF). Στα διεθνή σεμινάρια, όταν λέμε ότι ερχόμαστε από το Βέλγιο, όλοι ρωτούν αν γνωρίζουμε τον Frans Copers. Σαφώς και τον γνωρίζουμε, αλλά πολύ λίγοι γνωρίζουν τη σταδιοδρομία του. Σε αυτή τη σειρά πορτραίτων αφιερωμένη στους μεγάλους δασκάλους του Σιάτσου, μας φάνηκε φυσικό να αρχίσουμε απ’ αυτόν. Ανακάλυψη ενός ανθρώπου ο οποίος έχει αφιερώσει τη ζωή του στην προώθηση του Σιάτσου σε όλα τα επίπεδα.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο 2016 στη Γάνδη, από τον Ivan Bel.

Καλημέρα Frans και σας ευχαριστούμε που ήρθατε να μιλήσουμε για το Σιάτσου. Αρχικά, μπορείτε να μας πείτε ποια είναι η ιστορία του Σιάτσου στο Βέλγιο;

Καλημέρα. Όπως και στην Αγγλία, το Σιάτσου εγκαταστάθηκε στο Βέλγιο μέσω της μακροβιοτικής. Ένας νεαρός Βέλγος ιατρός (ο Marc Van Cauwenberge) είχε παρακολουθήσει μαθήματα ανατολίτικης ιατρικής και μακροβιοτικής στη Βοστόνη των Ηνωμένων Πολιτειών με τον Michio Kushi sensei. Στην επιστροφή του, είχε κάνει μια σειρά από ομιλίες και είχα πάει να τον ακούσω. Μου είχε φανεί πως εκεί υπήρχε μια ενδιαφέρουσα κατεύθυνση, η οποία μου μιλούσε περισσότερο από την κλασική ιατρική. Διέκοψα τις σπουδές μου (μοντέρνας ιατρικής) και πήγα στην Αμερική. Εκεί, στο κέντρο Ανατολής-Δύσης στη Βοστόνη, υπήρχαν άπειρα μαθήματα ανατολίτικης ιατρικής, μαθήματα μαγειρικής και Σιάτσου. Έτσι ακολούθησα και αυτή τη κατεύθυνση.

Michio KushiΆρχισα με μερικά εισαγωγικά μαθήματα και πολύ σύντομα παρακολούθησα πολλά μαθήματα πρώτου και δεύτερου επιπέδου με τον Bill Painter το 1972, και το τρίτο επίπεδο με τον Michio Kushi. Ήταν το τελευταίο μάθημα Σιάτσου που έδωσε… Αυτό αντιστοιχεί περίπου στο πρώτο έτος των σχολών Σιάτσου σήμερα.

Τελικά, ήμουν 24 ετών όταν πέρασα τις εξετάσεις με τον Michio (τον φωνάζαμε με το μικρό του όνομα), ο sensei μου. Παρεμπιπτόντως, αυτό αποτελεί ένα εξαιρετικό ανέκδοτο προς διήγηση. Μου είχε πει να έρθω σε επαφή μαζί του όταν θα είμαι έτοιμος για τις εξετάσεις. Αρκετούς μήνες μετά από τη λήξη των μαθημάτων, κλείνω ραντεβού μαζί του στις 3:00μμ. Περιμένω σε ένα διάδρομο και τότε μου λένε ότι δεν θα είναι εδώ πριν από μερικές ώρες. Περιμένω λοιπόν για μερικές ώρες, αλλά ο Michio δεν έρχεται και μου λένε να ξανάρθω την επόμενη μέρα. Σαφώς και ξαναπήγα την επόμενη, αλλά συνέβη και πάλι το ίδιο. Πήγαινα έτσι επί πέντε ημέρες και την τελευταία μέρα, έρχεται ο Michio, μου σφίγγει το χέρι λέγοντάς μου «Συγχαρητήρια, περάσατε τις εξετάσεις σας». Ως καλός Γιαπωνέζος, γνώριζε ότι είχα ισχυρό κίνητρο και αρκετή θέληση για να εξασκήσω το Σιάτσου. Βεβαίως ΠΚ στις μέρες μας, οι εξετάσεις δεν γίνονται πια με αυτό τον τρόπο, αλλά τότε έτσι διεξαγόντουσαν. (Χαμόγελο)

Πως αρχίσατε να εξασκείτε το Σιάτσου;

Για να πω όλη την αλήθεια, δεν σκεφτόμουν να ασκήσω το Σιάτσου σε θεραπευτικό επίπεδο, αλλά έκανα χαλαρωτικό Σιάτσου. Έπαιζα σαξόφωνο σε ένα μικρό σχήμα και οι μουσικοί είχαν τη τάση να πίνουν αρκετά. Μετά από τις συναυλίες, την επόμενη μέρα δεν ήταν στα καλύτερά τους και είχαν πολύ σφιγμένο αυχένα. Στο λεωφορείο που μας πηγαινοέφερνε, μου λέγανε «Frans, κάνε κάτι στον αυχένα μου ή κάνε μου κάτι για να περάσει ο πονοκέφαλός μου». Έτσι έκανα τα πρώτα μου βήματα ως επαγγελματίας.

Το 1974, ξαναπήγα στις Ηνωμένες Πολιτείες και σπούδασα δίπλα στη Shizuko Yamamoto sensei και στον Patrick Mcatry (ο βοηθός της), με πολύ πιο εντατικό τρόπο επειδή διαισθανόμουν ότι μπορούσαν να γίνουν πολύ περισσότερα πράγματα με το Σιάτσου… Μερικά χρόνια αργότερα, μου ζήτησε να ενταχθώ στην οργάνωσή της, την “Μακροβιοτική Εταιρία Σιάτσου” και να ιδρύσω έναν κλάδο στο Βέλγιο, ο οποίος  εξελίχτηκε ως “Βέλγικη Ομοσπονδία Σιάτσου”.

Μετά γύρισα στο Βέλγιο, εγκαταστάθηκα στη Γάνδη όπου άνοιξα ένα μακροβιοτικό εστιατόριο, το “SOU EN” (δανείστηκα το όνομα ενός γιαπωνέζικου μακροβιοτικού εστιατορίου της Νέας Υόρκης, όπου με είχαν υποδεχτεί εγκάρδια προτού φύγω από την Αμερική).

Shizuko Yamamoto

Με λίγα χρήματα και με τη βοήθεια της σύζυγού μου και των φίλων μου, καταφέραμε να γίνει ένα πολύ πετυχημένο μαγαζί, κάνοντας κατά μέσον όρο 300 πιάτα την ημέρα τα τελευταία από τα επτά χρόνια της λειτουργίας του. Το 1984 πούλησα την επιχείρηση και με το κέρδος αυτό, πήγα αυτή τη φορά στη Ιαπωνία. Εκεί, Γιαπωνέζοι φίλοι με συμβούλεψαν να αγοράσω το “Tokyo Journal” για να βρω τις σχολές Σιάτσου που υπήρχαν. Εκεί βρήκα μια πληθώρα διευθύνσεων. Αρχικά, πήγα με τον γιο μου και τη σύζυγό μου στο “Namikoshi Shiatsu College”. Αλλά εκεί δεν γίνονταν μαθήματα στα αγγλικά, και αγόρασα μόνο το βιβλίο τους. Μετά, πήγα στη σχολή “Iokai” του Masunaga sensei, όπου γίνονταν μαθήματα στα αγγλικά υπό τη διεύθυνση του Kimura sensei, και σε αντίθεση με όλες τις άλλες σχολές όπου είχα τηλεφωνήσει, ένιωθα ότι εκεί ήμουν πραγματικά ευπρόσδεκτος.

Ο χρόνος μου οργανωνόταν ως εξής: δυο φορές την εβδομάδα πήγαινα να κάνω αϊκίντο στο Hombu dojo, και μετά από ένα από τα δυο μαθήματα πήγαινα με τα πόδια στη σχολή Iokai. Πέρα από αυτό το εβδομαδιαίο μάθημα, ο Kimura έδινε ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι του, σε ένα δωμάτιο όπου χωρούσαν μόνο μερικά τατάμι. Εκεί, παρακολούθησα για επτά μήνες εντατικά μαθήματα μαζί του, χτίζοντας μια πολύ στενή σχέση μαζί του. Επειδή είχα ακόμα χρόνο στη διάθεσή μου, συνέχισα την εκπαίδευσή μου στη μακροβιοτική στο Nippon CI, δίπλα (μεταξύ άλλων) στη Lima Ohsawa, τη σύζυγο του δασκάλου Georges Ohsawa.

Shizuto Kimura

Μόνο επιστρέφοντας από τη Ιαπωνία, αποφάσισα και τόλμησα επιτέλους να ανοίξω έναν μικρό επαγγελματικό χώρο για την άσκηση του Σιάτσου.

Τι κάνατε από εκεί και ύστερα;

Ήδη όταν είχα το εστιατόριο, και παρά το γεγονός ότι δούλευα σχεδόν όλες τις ημέρες της εβδομάδας, έδινα εισαγωγικά μαθήματα στο υπόγειο το οποίο ήταν ευρύχωρο. Όταν επέστρεψα, ξανάρχισα αυτά τα εισαγωγικά μαθήματα και μερικοί φοιτητές περίμεναν ήδη ένα χρόνο για να διοργανώσω μια πραγματική επαγγελματική εκπαίδευση. Τότε, όλα έγιναν από μόνα τους, πρώτο επίπεδο, δεύτερο και τρίτο επίπεδο, έως ότου διοργανώσω τις τελικές εξετάσεις. Τότε ήρθα σε επαφή με τις ήδη υπάρχουσες σχολές Σιάτσου στο Βέλγιο, προτείνοντάς τους να ενταχθούν στην οργάνωση της Shizuko Yamamoto.

Ποιες σχολές υπήρχαν στο Βέλγιο στις αρχές της δεκαετίας του 80;

Η σχολή του André Pope, η Manipura, το “Centre Est-Ouest”, to ISS του Jan Vervecken (International Shiatsu Institute) για παράδειγμα και πολλές άλλες πρωτοβουλίες όπως μια σχολή Namikoshi, η οποία ερχόταν από την Ολλανδία αλλά δεν κράτησε για πολύ. Ήμασταν περισσότεροι από τη Φλάνδρα, και συνέχεια προσπαθούσαμε να ενώσουμε τον κόσμο του Σιάτσου εκείνης της εποχής. Αργότερα, για να μπορέσουμε να ενταχθούμε στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Σιάτσου (ESF), αλλάξαμε την ονομασία του συλλόγου μας (Βέλγικος Μακροβιοτικός Σύλλογος Σιάτσου) και ιδρύσαμε τη «Βέλγικη Ομοσπονδία Σιάτσου» της οποίας υπήρξα πρόεδρος για πάνω από είκοσι χρόνια. Απ’ ότι γνωρίζαμε, δεν υπήρχαν ακόμη σχολές από την γαλλόφωνη πλευρά εκτός από τη σχολή του Kawada sensei, YoSeiDo Shiatsu. Είχαμε έρθει σε επαφή μαζί του αλλά δεν τον ενδιέφερε να συμμετάσχει σε αυτό το project. Επιθυμούσαμε να είμαστε «Βέλγοι», αλλά είχαμε ελάχιστες επαφές με τη γαλλόφωνη πλευρά. Μερικά χρόνια αργότερα, η πρώτη γαλλόφωνη σχολή που έγινε μέλος της BSF/FBS ήταν η Kajudo, η σχολή της Elisa Carpiaux, την οποία είχα συναντήσει στο Kiental της Ελβετίας σε ένα διεθνές συνέδριο Σιάτσου.

Frans Copers

Ο Frans Copers κατά τη διάρκεια μιας θεραπείας όπου ασκεί τεχνικές στο κεφάλι.

Ο στόχος μου ήταν, παρόλο τις διαφορές που υπήρχαν στο στυλ κάθε σχολής, να επικοινωνούν και να λειτουργούν αρμονικά μεταξύ τους και επίσης να αναγνωριστούμε σε επαγγελματικό επίπεδο. Η επιθυμία μου ήταν να συγκεντρώσουμε όλους τους επαγγελματίες του Σιάτσου στη FSB. Ο Kishi sensei, ο δάσκαλός μου του Seiki Soho, μου έλεγε πως αυτό ήταν εναντίον της γιαπωνέζικης παράδοσης. Στην Ιαπωνία, μου έλεγε πως οι σχολές μάχονται μεταξύ τους. Αλλά ως ευρωπαίος, δεν μπορούσα να δεχτώ κάτι τέτοιο. Αγαπούσα πολύ τον Kishi sensei, αλλά δεν πίστευα όλα όσα μου έλεγε. Και μάλιστα, σε ένα από τα επόμενα μου ταξίδια στην Ιαπωνία, είχα ρωτήσει τον Fujisaki sensei, πρόεδρο της ομοσπονδίας Ζεν Σιάτσου στη Ιαπωνία, αν αυτό ήταν αληθές. Μου απάντησε ότι «όχι, δεν είναι αλήθεια ότι οι σχολές μάχονται μεταξύ τους… Απλώς αγνούνται μεταξύ τους». (Γέλια). Αλλά εκεί, το Σιάτσου αναγνωρίζεται, πράγμα το οποίο δεν ισχύει ούτε στο Βέλγιο ούτε σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Οπότε, είναι συμφέρον μας να είμαστε ενωμένοι, για να μπορέσουμε από κοινού να υπερασπίσουμε τον στόχο της αναγνώρισης του Σιάτσου.

Παρόλο αυτά, τα τελευταία χρόνια έχανα σταδιακά τον έλεγχο της ομοσπονδίας, το οποίο είναι καλό σημάδι, διότι είναι η αρχή της δημοκρατίας. Σήμερα ζει την ιστορία της όπως νομίζει.

 

Akinobu και η Kyoko Kishi

Ο Akinobu Kishi και η Kyoko Kishi sensei, ιδρυτές του Seiki Soho, μετά από πολλά χρόνια πρακτικής και διδασκαλίας του Σιάτσου.

Σε ποια κατάσταση βρίσκεται το Σιάτσου στο Βέλγιο;

Η FSB «Βέλγικη Ομοσπονδία Σιάτσου» συγκεντρώνει περίπου 200 μέλη. Αλλά έξω, θα έλεγα ότι υπάρχουν περίπου 500 με 700 ασκούντες οι οποίοι δεν είναι εγγεγραμμένοι. Βεβαίως δεν είναι πολύ σαφές, πρέπει να μαντέψω λίγο, αλλά βάσει της εμπειρίας μου μπορώ να το προσδιορίσω.

Όσον αφορά τις σχολές, η FSB συγκεντρώνει καμιά δεκαπενταριά, δυο από τις οποίες αφορούν  Σιάτσου στα άλογα, δυο δίγλωσσες στις Βρυξέλλες, συν άλλες δυο στη Bαλλονία. Αλλά υπάρχουν κι άλλες, ειδικά στη γαλλόφωνη μεριά όπως αυτή του Yoseido Shiatsu, η σχολή Iokaï, l’École européenne de massage (η Ευρωπαϊκή Σχολή Μάλαξης, ΕΕΜ), δυο σχολές Namikoshi στη Λιέγη και στη Ναμούρ, κλπ.

Ο Frans Copers με τον Akitomo Kobayashi

Ο Frans Copers με τον Akitomo Kobayashi sensei από τη σχολή Namikoshi Shiatsu.

Καλά είναι για μια μικρή χώρα όπως το Βέλγιο!

Εξαρτάται από ποιά άποψη το βλέπουμε. Αν πάρεις ως παράδειγμα το Μιλάνο στην Ιταλία, εκεί υπάρχουν 14 σχολές Σιάτσου. Σε μια πόλη και μόνο. Οπότε, μπορούμε να κάνουμε πολύ καλύτερα.

Σήμερα συνεχίζει να εξαπλώνεται το Σιάτσου στη χώρα;

Ναι και όχι. Παρατηρούμε μια μεγάλη επιτάχυνση από τη γαλλόφωνη μεριά με μια έντονη επιθυμία όσον αφορά τη βελτίωση της εκπαίδευσης προς τη θεραπευτική εξάσκηση. Κάθε χρόνο βγαίνουν πολλοί μαθητές πλέον από τις σχολές. Συγχρόνως, από τη φλαμανδική μεριά, η FSB φαίνεται να γυρίζει προς τα πίσω και να ενδιαφέρεται μόνο για το χαλαρωτικό Σιάτσου. Μπορεί να φοβούνται να αποκλεισθούν λόγω της εφαρμογής του Νόμου Κολλά (Loi Colla), που αφορά την αναγνώριση των φυσικών θεραπευτικών μεθόδων, και που εφαρμόζεται με πολύ περιορισμένο τρόπο. Είναι σαφές ότι υπάρχουν δυο διαφορετικές τάσεις. Ο φρέσκος αέρας, αν μπορώ να εκφραστώ με αυτόν τον τρόπο, έρχεται κατά τη γνώμη μου από τους γαλλόφωνους.

Harada Shinsei sensei

Ο Harada Shinsei sensei, ιδρυτής της πολεμικής σχολής Jigen Ryû, στην οποία υπάρχει το στυλ Koho Igaku Shiatsu. Ο Harada Shinsei sensei υπήρξε ένας από τους μέντορες του Frans Copers.

Αλλά έχοντας πια 25 χρόνια ύπαρξης, δεν νομίζετε ότι το Σιάτσου είναι σήμερα αρκετά ώριμο για να πάει πιο μακριά από τη χαλαρωτική του προσέγγιση;

Frans Copers

Ο Frans Copers δίνοντας ένα μάθημα.

Ναι, και είναι η κατεύθυνση την οποία υποστηρίζω. Αλλά για άλλη μια φορά, αυτή είναι η τάση των γαλλόφωνων, ενώ στη Φλάνδρα η κατάσταση λιμνάζει. Για παράδειγμα, το γεγονός ότι η ΕΕΜ στις Βρυξέλλες έχει βάλει τριετή εκπαίδευση συν ένα χρόνο εξειδίκευσης (δηλαδή συνολικά 4 χρόνια) πιστοποιεί αυτή την επιθυμία για αλλαγή.

Στην Ευρώπη, μετά από 30 χρόνια ύπαρξης, το Σιάτσου ωριμάζει. Αλλά δεν είναι ακόμα τελειοποιημένο, ειδικά όσον αφορά το εκπαιδευτικό πλαίσιο. Οι εκπαιδεύσεις είναι ακόμα πολύ επιφανειακές, ειδικά αν τις συγκρίνουμε με τις γιαπωνέζικες ή καναδέζικες σχολές (2000 ώρες κατά μέσον όρο) ή ακόμα με τις ελβετικές (850 ώρες, το υψηλότερο επίπεδο στην Ευρώπη σήμερα). Ύστερα, πρέπει να καθιερωθεί ένας διάλογος με τις πολιτικές αρχές, οι οποίες δεν είναι πάντα διατεθειμένες να μας ακούσουν, και να βρεθεί τρόπος να εισχωρήσουμε σε ένα σύστημα υγείας που θα μοιάζει περισσότερο με αυτό που ονομάζουμε ολιστική ιατρική, όπως γίνεται στις σκανδιναβικές χώρες. Το πρόβλημα στην Ευρώπη είναι ότι ως ένωση, δεν έχει τη διαχείριση της πολιτικής της υγείας. Η κάθε χώρα κάνει αυτό που θέλει. Το πρόβλημα του Σιάτσου σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι ότι οι εκπαιδεύσεις δεν είναι εγκεκριμένες και άρα δεν είναι πλαισιωμένες.

Ακριβώς, μιλήστε μου λίγο για το Σιάτσου σε ευρωπαϊκό επίπεδο.    

Υπάρχουν δυο μεγάλοι πολιτικοί οργανισμοί: η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Σιάτσου (European Shiatsu Federation, ESF) η οποία συμπεριλαμβάνει τη Σουηδία, το Βέλγιο, την Αυστρία, την Τσέχικη Δημοκρατία, την Ιρλανδία, την Αγγλία, την Ισπανία και την Ιταλία (Federshiatsu) από τη μια, και το Διεθνές Δίκτυο Σιάτσου (International Shiatsu Network, ISN) από την άλλη, με την Ελβετία, τη Γερμανία και πάλι την Ιταλία (FISeo). Αλλά υπάρχουν τάσεις που συγκρούονται στο πλαίσιο αυτών των οργανισμών. Για παράδειγμα, κάποια στιγμή οι Άγγλοι κατάκριναν τον τρόπο με τον οποίο οργανώναμε στο Βέλγιο τη εκπαίδευση σε τρία διαφορετικά επίπεδα. Κατά τη δική τους άποψη, το Σιάτσου είναι το Σιάτσου. Εκπαιδευόμαστε στο να είμαστε σοβαροί επαγγελματίες και τέλος. Δεν υπάρχει ημίμετρο και επίπεδο οικογενειακό ή χαλαρωτικό Σιάτσου, κλπ. Παρόλα αυτά, τελικά έχτηκαν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα και κάνουν χαλαρωτικό Σιάτσου και θεραπευτικό. Οπότε υπάρχουν εξελίξεις.

Frans Copers ESF

Ο Frans Copers αντιπρόσωπος της
Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Σιάτσου (ESF).

Η προτεραιότητα της ESF είναι η αναγνώριση του Σιάτσου σε επαγγελματικό επίπεδο στην Ευρώπη και αυτό το γνωρίζω πολύ καλά μιας και υπήρξα γραμματέας της για 8 χρόνια και πρόεδρός της για 4 χρόνια μέχρι πρόσφατα. Η ISN από τη δική της πλευρά είναι ένα δίκτυο όπου οι Εθνικές Ομοσπονδίες ενημερώνονται, συμπαραστέκονται και ανταλλάσουν, αλλά έχουν περισσότερη ελευθερία και δεν πολύ θέλουν να ιδρύσουν κανονισμούς. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας μου, προσπάθησα να φέρω τους δυο οργανισμούς σε στενότερη επαφή για να υπάρξει ισχυρότερη πειθώ απέναντι στις πολιτικές αρχές, αλλά δεν είχε μεγάλο αποτέλεσμα.

Frans, σας ευχαριστούμε πολύ για τη φιλία σας και για τον αγώνα σας για το Σιάτσου όλα αυτά τα χρόνια.

Χαρά μου.

*Μετάφραση από τα γαλλικά στα ελληνικά Καρολίνα Στεφανοπούλου, ‘Πιστοποιημένο μέλος της ΕΛ.Ε.ΣΙ.

 

2018-06-25T14:55:48+00:00